nie macie wrażenia ze śmierć jest w naszej kulturze tabu? To dobrze czy źle?

Żle. A to dlatego, że śmierć jest naturalnym elementem naszego życia. Można powiedzieć jednym z dwóch najważniejszych. A najśmieszniejsze jest to, że jest ona nieunikniona, a naiwni ludzie myślą, że jak zrobią z tego tabu to nie będzie problemu.

z jednej strony źle, bo chyba każdy się śmierci boi i robienie z tego tematu tabu powoduje, że nawet nie wypada o tym mówić, a z drugiej też może dobrze, bo przynajmniej żyjemy normalnie, a nie w ciągłym przeświadczeniu tego, że umrzemy.

A Wy macie jakieś sposoby na oswajanie się ze śmiercią? Bo ja czasami tak mam, że łapie mnie jakiś dół w nocy i wkręcam sobie, że umieram i wyobrażam sobie nicość i to mnie tak strasznie przeraża, że mam ochotę krzyczeć.

wydaje mi sie że to żle, gdyby czlowiek pametał, że jego dni są policzone może zachowywałby sie godniej?

Ja myslę o wszystkich tych osobach, które umierają - bo są śmiertelnie chore- i zostają same, bo my nie chcemy o nich myśleć.

Lub wprost przeciwnie - wiedząc, że już nie ma nic do stracenia mógłby przemienić się w zwykłego bandytę.

Ale to prawda, sprawe śmierci staramy się od siebie odsuwać. Większości z nas nie interesuje co dzieje sie w hospicjach, jak można pomóc umierającym. A przecież oni jeszcze żyja i potrzebują naszego wsparcia i pomocy.

jak czasami pomysle jak nasze zycie  jest kruche i niepewne to sie lękam ze szybko można je stracić, ale w końcu tak to już  jest i tego nie zmienię. ale jak oglądam telewizyjne wiadomości gdzie same tragiczne niemal wydarzenia to mina mi rzednie.

Rozmowy o śmierci,  zauważanie jej obecności (generalnie nie wypieranie jej istnienia ze świadomości) jest ważne , gdyż łatwiej wtedy człowiekowi zaakceptować jej istnienie. Rozmawiać o śmierci można już z małymi dziećmi, np. przy okazji śmierci kogoś  z rodziny albo tez kiedy odejdzie kochane  zwierzątko .

trzeba nauczyć się akceptować smierć. I tych z rodziny i nasza. Śmierć jest o tyle wspaniała, że jest sprawiedliwa. nie omienie nikogo. i to jest jej zaleta.

a jak jeszcze, poza rozmową można przestać bać się smierci? co robić jak nachodzą nas straszliwe lęki?

Ja myślę, że nie jest niczym złym to, że człowiek boi się śmierci. Choć nikt z nas jej nie przeżył (coż za oryginalna myśl) to zdajemy sobie sprawę z tego, że to nic przyjemnego i wesołego. A najtrudniejszą sprawą w śmierci jest chyba to, że mamy przeświadczenie, że śmierć to koniec, to, tak jak napisała kasiula - nicość. I to nas przeraża. A co z tym zrobić? Np oddać się prawdziwie Bogu i uwierzyć, że śmierć to nie koniec, wręcz przeciwnie, to początek czegoś nowego, wspaniałego. Można też ja totalnie zanegować, wyprzeć ze swojego życia i udawać, że jej nie ma, a potem po prostu być zaskoczonym.

zastanawialiście się kiedyś jak śmierć wygląda w innych religiach? niektórzy wierzą np. w reinkarnację, my w zmartwychwstanie i życie w niebie. Znacie jeszcze jakieś inne zdania na temat tego co jest po śmierci?

Może warto zadać sobie pytanie czego sie boje najbardziej? Moze tego jak umre, albo w jakim wieku, a moze co bedzie po śmierci? Warto nazwać swoje lęki i je dokładniej sprecyzować, określić, bo wtedy łatwiej je przezwycieżyć.

ja juz mysle o smierci i sie z nia oswajam. chciałabym umrzec otoczona najblizszymi, w domu.

no własnie tego co będzie po śmierci. Że może nie być nic. I tego "nic" się tak boję.

no to jak nie bedzie nic, a ty i tak będziesz martwa to chyba nie ma się co bać. a poważnie to każdy się boi, ale taka jest kolej rzeczy i zielak mądrze napisał - robienie z tego tabu nic nie zmieni.

Osobom wierzącym  z racji tego, że wierzą w życie pozagrobowe powinno być łatwiej oswajać sie ze śmiercią.Jednak tez nie zawsze tak jest. Smierć to dla nas koniec zycia tu na ziemi. Jednak nikt nie ma pewnosci co go czeka po smierci.Nawet wierzący nie wie czy bedzie zbawiony, wiec tez sie lęka. Dla mnie ciekawa byłaby rozmowa z osobą  u kresu zycia , co myśli o śmierci i jak sie na nią przygotowuje, jesli w ogóle, ale jednak nigdy jeszcze takiej rozmowy nie przeprowadziłam.

Ciekawe czy takie osoby u kresu życia w ogóle chcą na takie tematy rozmawiać. Ja bym się bała spytać.

Pytać chyba nie wypada, ale myślę, że duża szansa, ze ktoś taki sam zacznie temat.

ja bym chciała sobie porozmawiać z kims na ten temat , ale tez bałabym sie bo to jest trudny temat, a tez nie ma co byc za wścibskim ,